Peer Gynt & camping 'ontdekt'

Zo, een stevige wandeling van dik anderhalf uur in de frisse buitenlucht is beter voor een mens, dan het bedompte binnenklimaat van een camper na 2,5 aaneengesloten regendagen! De ramen gaan natuurlijk wel open, maar alles wordt klam en vochtig. Zondag hadden we een heerlijke dag, ondanks de regen. Echt zo'n zondag dat je lekker een boek pakt, nog eens een kop koffie/thee. De blog bijwerkt, je foto's vast sorteert. Kortom, een dag om door te komen, zonder dat je je schuldig voelt omdat je niet naar buiten gaat. Maandag hebben we de hele boel weer ingepakt en zijn gaan rijden. Richting Trondheim, dus nog verder noordwest. Niet over de snelweg (wat heet snelweg, bij ons is dat nog geen eens een provinciale weg...), maar over secundaire wegen. Bij Tretten hebben we de Peer Gyntvegen gekozen. Een beroemde weg, wel verhard, maar niet geasfalteerd, vol met gaten die vol stonden met regenwater, dwars door een prachtig hooglandschap met veel groen, meertjes, wandel-, fiets- en ruiterpaden en dus één weg voor autoverkeer. Slecht wegdek, waarvoor je ook nog tol moet betalen, maar het is echt de moeite waard. Je waant je alleen op de wereld, gedurende zo'n 66 km zijn we denk ik max. 10 andere auto's tegengekomen. Wel schapen en koeien die ons de weg versperden, alsof ze wilden zeggen: ga weg vreemdelingen, dit is van ons, je hebt hier niets te zoeken! Deze filmpjes zijn veelzeggend:




Helaas wel de hele dag door nog steeds regen, soms miezerig, soms druilerig, heel af en toe wat harder, maar vooral langdurig en gestaag nat. Deed overigens niets af aan het uitzicht, al toont het natuurlijk altijd beter als de zon schijnt, maar ja, zo zit het leven niet in elkaar (;-)) we worden oud, ja, ja..).

Peer Gynt is het verhaal van een leugenachtige figuur, uit een toneelstuk van Henrik Ibsen, een Noors schrijver uit de 19e eeuw. Peer Gynt komt er pas na een heel leven achter dat hij niet om de problemen heen moet lopen, maar ze aan moet pakken. Nou, op de naar hem genoemde weg, kun je niet om de 'problemen' heen: er is maar één weg, die zul je moeten volgen, anders kom je er niet. En 66 km. is best lang als het nat en glibberig is en af en toe steil omhoog (of omlaag, maar is minder eng) gaat.
Omkeren heeft ook geen zin. Dus vooruit met de camper en doorrijden. Een leuk 'avontuur' toch wel en na ruim 2 uur is de gewone geasfalteerde weg zo'n zaligheid!

Rond 18.45 uur bereikten we een camping in Dovre aan de rivier de Laagen (schrijf je eigenlijk met een a met een klein rondje erboven, maar die kan ik op mijn toetsenbord niet vinden, je mag het ook met dubbel a schrijven, zag ik). Deze ontspringt op de Hardangervidda en loopt uiteindelijk uit in het Mjosameer, waar aan we hiervoor stonden.

Dovre stelt niet veel voor; het is een leuke wandeling ernaar toe. Het 'centrum' bestaat uit niet meer dan een kerk, een school, gemeentehuis, Kro (annex cafetaria, hotel), een supermarkt met een tankstation. ca. 2600 inwoners, dat is het wel, een bord verwees nog naar een station, maar we betwijfelen of er vaak een trein stopt.

Morgen door naar Trondheim. Nog ongeveer 200 km. sturen, maar dat is in Noorwegen geen straf!