hand niet gebroken!! Gelukkig!!

Vanmorgen mocht ik terug voor controle naar het ziekenhuis: fotosessie van de hand om te zien of het bewuste beentje in mijn linkerhand wel of niet gebroken is. Het goede nieuws: het is niet gebroken, dus mijn hand hoeft niet meer in het gips!! Heerlijk!

De hand is nog wel erg beurs (flink gekneusd) en pijnlijk, maar zonder gips kan ik natuurlijk veel meer. Nog geen flessen openmaken en dweilen wringen, maar daar heb ik helemaal geen problemen mee, gelukkig. Vandaag maar weer eens voorzichtig proberen wat ik wel en niet kan. Ik hoop dat ik snel kan autorijden, dan hoeft M. me niet meer elke dag te brengen en te halen (wat ze overigens met liefde deed en doet). Doel voor vandaag, dus oefenen, al is het maar in de wijk.

 

De blauwe plekken worden al geel en groen, dus lichamelijk lijkt ons leed nu wel geleden. Intussen zijn we nog bezig om alle spullen uit de camper te sorteren, schoon te maken en op te ruimen. Ging niet zo snel, maar zal nu wel wat sneller gaan. Hadden het weekend (en vandaag ook nog) de nichtjes K & A te logeren, die ook nog met wat klusjes hebben geholpen, tussen de spelletjes, films en bezoek aan het Nijntje-museum door.

Eind van de middag gaan zij weer terug naar hun rechtmatige ouders en zit het logeerweekend er op. Jammer, aan alle leuke dingen komt een eind, net als aan de nare.

We krijgen nog steeds lieve reacties, dat is fijn. Dank allemaal!

Deze week de fietsen naar de fietsenmaker om  te kijken of er nog wat aan te maken valt en anders is dat een zaak voor de verzekering. Verder valt de materiële schade erg mee, afgezien natuurlijk van de camper zelf. Dat blijft een gevoelig verlies, we waren erg aan het ding gehecht. Tja, voorlopig zullen we met andere middelen vakantie moeten vieren. Het blijft een luxe probleem, dat realiseren we ons terdege.

 

 

 

 

weer overeind

 

Hier wordt de camper weer overeind gezet...

foto's en vervolg

Hier dan twee foto's van het interieur van de camper:




Daar wordt je niet blij van! De foto's van de buitenkant laten weinig zien, dan lijkt er eigenlijk weinig mee aan de hand te zijn. Er staan ook nog foto's op mijn mobiele telefoon, maar de accessoires die ik nodig heb om die te downloaden kan ik even niet vinden in de vele tassen en kratten met spullen, waarmee ons huis en schuur nu gevuld zijn. Komt nog wel.
Vrijdag zijn we samen met (schoon-)zus en zwager, gewapend met aanhanger, lege kratten, tassen en vuilniszakken afgereisd naar het tijdelijke adres van onze camper in Wierden (bergingsbedrijf) om te kijken wat we nog van onze spullen konden redden. Dat blijkt onverwacht uitermate positief. Zo ongeveer 95% van al onze bezittingen hebben we kunnen meenemen, weliswaar hier en daar wat beschadigd of vies, maar dat is in de meeste gevallen op te lossen. De laptops komen ongeschonden uit de strijd en ook de belangrijkste persoonlijke dingen hebben we dus nog.

Het was een speciale dag: met z'n vieren hebben we een hele middag alles uitgepakt, uitgezocht en weer ingepakt. Om alles zo door je handen te laten gaan was goed. We hebben ondanks de ellendige omstandigheden ook vreselijk gelachen met elkaar. Mede dankzij de voortvarende en nuchtere hulp van R&G hebben we dus eigenlijk een erg leuke dag gehad, samen.

De emoties zijn en blijven er ook nog wel hoor, dat zal nog wel ff duren, maar dat is niet erg. Ook de afhandeling van e.e.a. zal nog ff tijd en (minder fijne) energie in beslag nemen, maar dat zij zo.
Wij prijzen ons meer dan gelukkig met zoveel beschermengeltjes! En met zoveel lieve familie, vrienden en collega's waar we op alle mogelijke manieren meelevende en ondersteunende reacties en hulp van krijgen. Vanaf deze plaats alvast heel veel dank daarvoor!
De komende tijd zullen we velen van jullie weer zien en spreken, daar verheugen we ons op!

vervolg thuisreis

Dit is het spannende (nou ja…) vervolg op onze thuisreis: te beginnen met het goede nieuws: we zijn beiden heelhuids thuisgekomen, donderdagavond.  Het slechte nieuws is dat onze camper deze vakantie niet heeft overleefd.

Wat is er gebeurd:

Donderdagmorgen zijn we met opgewekte zin opgestaan en hebben genoten van een ontbijt in de schaduw(!!) omdat het al warm was. We hoeven vandaag nog geen 300 km meer te rijden en dan zijn we weer thuis. Voldaan en tevreden, met een hoop mooie beelden en herinneringen in het hoofd en met zin om er volgende week in de bieb weer lekker tegen aan te gaan, de collega's weer te zien en te spreken, het gewone ritme weer op te pakken. Om 12.00 uur vertrekken is dus echt vroeg genoeg, tanken, onderweg lekker rustig pauzeren en dan eind van de middag lekker thuis. Met voldoende tijd om alles weer uit- en op te ruimen en nog wat na te genieten van het zomerweer.

 

Het liep een beetje anders: na de lunch aan de grens bij Hengelo rijden we op een kalme A1 (het is midden zomervakantie) richting A'dam als we plotsklaps worden opgeschrikt door een enorme knal terwijl op hetzelfde moment de camper compleet onbestuurbaar wordt. We realiseren ons onmiddellijk dat we een klapband hebben, maar krijgen geen gelegenheid om verder te denken , want na een aantal forse heen en weer bewegingen richting vangrail en er weer vanaf belanden we na een korte draai, achterstevoren en op de zijkant van de camper op de vluchtstrook. Met één eerste onmiddellijke besef: we zijn er nog!! En nu eruit!!

We zijn eruit geklommen, geholpen door vele, lieve, bezorgde mensen, die er vervolgens voor hebben gezorgd dat alle hulpverlening op gang kwam, die voor ons gevoel binnen 10 minuten ter plaatse was.

De details volgen later, voor nu zijn we vooral ontzettend blij dat we dit verhaal alive & kicking op het blog kunnen schrijven. We hebben elkaar nog, met slechts een enkel schrammetje en wat spierpijn. Uit voorzorg is de linkerpols van L. gister in het UMCU in het gips gezet, voorlopig voor ca. 10 dagen. Maar dat is alles! Onvoorstelbaar én dankbaar!

Maar ook in het besef dat het heel anders had kunnen aflopen…

Wij hopen julie binnenkort weer te zien en te spreken, over het vervolg hierop berichten we later.

Foto's van de camper en hoe het daarmee is afgelopen (want afgelopen is het daarmee zonder twijfel) zullen we binnenkort plaatsen. Intussen is er ook over vandaag (vrijdag) veel te melden, maar daarvoor ontbreekt op dit tijdstip de energie. Trouwe lezers van dit blogzullen later nog eens moeten terugkomen. Wordt dus nog steeds vervolgd…

 

op weg naar huis

Op dinsdag was de temperatuur wel goed, maar de zon bleef een beetje verscholen, helaas. Geen probleem, we kunnen lekker naar buiten, dus vermaken ons wel. 's Middags nog een stuk (ca. 20 km) gefietst, een andere kant op. Minder fraaie wegen, want langs de autoweg, maar wel even lekker eruit. Het verkeer is niet hinderlijk, want het zijn geen drukke wegen.

Woensdag gaan we door naar Duitsland, daar moet het weer tropisch zijn, net als thuis. Maar we hebben geen zin om in één keer door te rijden naar huis, dan is de vakantie ook echt voorbij. We kiezen een camping in Rieste, Niedersachsen, vandaaruit is het laatste stuk een eitje. Doen we het lekker rustig aan.

Intussen weten we weer wat warmte is! Heerlijk! De reis start goed, we hebben de boot van 9.45 uur van Rødby naar Puttgarden al en daarna gaat het met een behoorlijk tempo. We kunnen aardig doortuffen, ook al zijn er op de snelweg van Hamburg naar Bremen heel veel wegversmallingen en dus tempovertragingen. Over het algemeen hebben we nauwelijks stilgestaan.

Om 16.00 uur staan we op een plek, met een drankje in de zon! 

We eten gemakkelijk, op de camping is ook een snackgelegenheid, dus wordt het pizza met een tonijnsalade zonder afwas.

We laten het van de omstandigheden afhangen of we donderdag na de middag naar huis rijden of vrijdagmorgen… Wordt vervolgd.

maandag 3 aug.: fietsen

Vandaag starten we langzaam op. De zon laat zich nog niet zien, al voel je 'm achter het wolkendek wel zijn best doen. Na een laat ontbijt lezen we een boek en maken we brood klaar voor onderweg. Om 2 uur stappen we op de fiets om een tochtje rond het meer (Søndersø) te maken. We hadden opgevangen dat die ca. 25 km zou zijn, dat moet kunnen. De weg wordt duidelijk aangegeven met bordjes en leidt ons dwars door de akkers. Als de bewegwijzering er niet was geweest zou je twijfelen aan de juiste weg. we komen uit in Holeby, waar de route ons vervolgens doorstuurt naar Rødby en Rødbyhavn, maar dat is nog wel ver en niet echt rond het meer, zoals we dachten. We besluiten dus om een stuk dezelfde weg terug te fietsen naar Holeby en daarvandaan verder te kijken. Het is een mooie route, maar om deze nu helmaal hetzelfde terug te fietsen vinden we jammer, dus gaan we in Holeby over op een andere route in de hoop dat we ergens wel weer onderweg iets zien dat ons terugleidt naar Maribo.

Dat is gelukt, de kaart die we bij ons hadden wekte de indruk dat alle gehuchten erop vermeldt stonden.  Dat was niet zo, maar zoals het echte Scouts betaamt hebben we de weg terug naar de camper gevonden, zij het met 45 km in ons achterste i.p.v. de verwachte 25. Maar wel weer met mooie beelden in het hoofd en op de camera.

zaterdag 1 augustus aangekomen in Denemarken

De camping in Zweden verlieten we alweer vroeg, om 9.15 waren we onderweg. Vandaag nog een flinke etappe van ca. 450 km en dan een paar dagen rust bij mooier weer! De reis verliep erg voorspoedig, om half twee waren we de Øresundsbroen (Brug over de Sont) tussen Malmö en Kopenhagen al over!
Om kwart voer drie bereikten we de plaats van bestemming, Camping Maribo Sø in Maribo, (Lolland, Denemarken). We hadden gedacht dat het wel druk zou zijn, maar dat viel reuze mee, zodat we een prima plek konden uitzoeken! De temperatuur was zeer aangenaam en het was zonnig!

Wat een genot om zondag weer eens zo uit je bed in je stoel in de zon te kunnen stappen. Zondag was dus een heerlijk relaxte dag! Boek lezen, buiten eten en een wandelingetje in de nabije omgeving. We staan aan een meer, morgen willen we daar eens omheen fietsen. Dat moet lukken!