vervolg thuisreis

Dit is het spannende (nou ja…) vervolg op onze thuisreis: te beginnen met het goede nieuws: we zijn beiden heelhuids thuisgekomen, donderdagavond.  Het slechte nieuws is dat onze camper deze vakantie niet heeft overleefd.

Wat is er gebeurd:

Donderdagmorgen zijn we met opgewekte zin opgestaan en hebben genoten van een ontbijt in de schaduw(!!) omdat het al warm was. We hoeven vandaag nog geen 300 km meer te rijden en dan zijn we weer thuis. Voldaan en tevreden, met een hoop mooie beelden en herinneringen in het hoofd en met zin om er volgende week in de bieb weer lekker tegen aan te gaan, de collega's weer te zien en te spreken, het gewone ritme weer op te pakken. Om 12.00 uur vertrekken is dus echt vroeg genoeg, tanken, onderweg lekker rustig pauzeren en dan eind van de middag lekker thuis. Met voldoende tijd om alles weer uit- en op te ruimen en nog wat na te genieten van het zomerweer.

 

Het liep een beetje anders: na de lunch aan de grens bij Hengelo rijden we op een kalme A1 (het is midden zomervakantie) richting A'dam als we plotsklaps worden opgeschrikt door een enorme knal terwijl op hetzelfde moment de camper compleet onbestuurbaar wordt. We realiseren ons onmiddellijk dat we een klapband hebben, maar krijgen geen gelegenheid om verder te denken , want na een aantal forse heen en weer bewegingen richting vangrail en er weer vanaf belanden we na een korte draai, achterstevoren en op de zijkant van de camper op de vluchtstrook. Met één eerste onmiddellijke besef: we zijn er nog!! En nu eruit!!

We zijn eruit geklommen, geholpen door vele, lieve, bezorgde mensen, die er vervolgens voor hebben gezorgd dat alle hulpverlening op gang kwam, die voor ons gevoel binnen 10 minuten ter plaatse was.

De details volgen later, voor nu zijn we vooral ontzettend blij dat we dit verhaal alive & kicking op het blog kunnen schrijven. We hebben elkaar nog, met slechts een enkel schrammetje en wat spierpijn. Uit voorzorg is de linkerpols van L. gister in het UMCU in het gips gezet, voorlopig voor ca. 10 dagen. Maar dat is alles! Onvoorstelbaar én dankbaar!

Maar ook in het besef dat het heel anders had kunnen aflopen…

Wij hopen julie binnenkort weer te zien en te spreken, over het vervolg hierop berichten we later.

Foto's van de camper en hoe het daarmee is afgelopen (want afgelopen is het daarmee zonder twijfel) zullen we binnenkort plaatsen. Intussen is er ook over vandaag (vrijdag) veel te melden, maar daarvoor ontbreekt op dit tijdstip de energie. Trouwe lezers van dit blogzullen later nog eens moeten terugkomen. Wordt dus nog steeds vervolgd…